Blog miejski

Większa część społeczeństwa na hasło: Nowa Huta wywołuje w swej wyobraźni obrazy wielkich fabryk i kominów hutniczych. I trzeba stwierdzić..ich skojarzenia zdecydowanie odbiegają od prawdy. Cóż..pewnego dni przekonałam się jak dalece moje własne wyobrażenia odbiegają od rzeczywistości..teraz Wasza kolei.

Nowa Huta to historia. Temu nikt nie zaprzeczy. To tu ruchy robotnicze burzyły stary porządek, żądając Polski wolnej. Walka ta przepłacona niejednokrotnie życiem i obrażeniami przyniosła zamierzony skutek. W Nowej Hucie do tej pory spotkać można wiele śladów tamtych dni.

Jednak to co najbardziej zaskakujące to zadanie kłamu stereotypowemu wyobrażeniu tego miejsca jako technicznej oazy, która wykorzenił wszelką przyrodę. Prawda jest taka, że Nowa Huta to miasto ogród. Z właśnie takim zamysłem została zaprojektowana i zrealizowana.

To co również niezwykle interesujące w architekturze Nowej Huty to nie tylko zaplanowanie jej obszaru jak ogrodu ale i wyodrębnienie w niej samodzielnych osiedli, które mają możliwość egzystencji jako osobne jednostki. W każdej takie mini dzielnicy ulokowana została szkoła i często szpital. Tam zaś gdzie szpitala brak daje się zauważyć specyficzną budowę bloków. Długie korytarze zostały bowiem w nich tak zaprojektowane, by umożliwić w krótkiej chwili przeistoczenie tych miejsc w ośrodki zdrowia.

Myślę, że dla wielu osób sporym zaskoczeniem będzie również fakt ulokowania wielu zabytkowych, drewnianych kościółków w tej właśnie okolicy. Co ciekawe istnieje tu cały szlak wspomnianych zabytków. Niewątpliwie ich urodę doceniły również władze Uniwersytetu Jagiellońskiego umiejscawiając tu jedną z letnich rezydencji dla swoich pracowników, w której to przemieszkiwał Hugo Kołłątaj. Nieruchomość ta utracona w czasie rozbiorów Polski, po wielu latach trafiła w końcu w ręce Matejki (nota bene za pieniądze z obrazu Batory pod Pskowem sprzedanego Benedyktowi Tyszkiewiczowi).

Jak widać Nowa Huta to miejsce, w którym czeka na nas wiele nieoczekiwanych niespodzianek, zwłaszcza jeśli do tej pory znaliśmy ją tylko z lekcji historii. Odkryj tą przestrzeń.

Stołeczna “GW” opisuje dalszy ciąg walki kandydatów na europosłów z tamtejszym Zarządem Dróg Miejskich. Kandydat PiS w eurowyborach Paweł Poncyljusz, znany ostatnio z tego, że zalał stolicę tego pięknego kraju swoimi “bieda-billboardami” i skasowanymi przez warszawski ZDM “przyczepkami”, protestuje!

Poseł widzi w tych działaniach wykorzystywanie władz miasta do walki politycznej. Wystąpi o zwrót przyczepek, ale nie ma wątpliwości, że otrzyma je dopiero po wyborach. Wskazuje przy tym na tablice kandydatów PO, które swobodnie wiszą na latarniach na całym mieście.

Poseł Poncyljusz przytacza przy tym analizy prawne, wg których przewiezienie przyczepek na parking, gdzie normalnie trafiają nielegalnie zaparkowane samochody jest złamaniem prawa. Podkreśla przy tym, że z jednej strony jest to zabór mienia, a z drugiej kwestia materiałów wyborczych podlegających na czas kampanii wyborczej ochronie.

Adam Sobieraj z Zarządu Dróg Miejskich tłumaczy, że przyczepki zwrócą, ale kara się należy, bo ustawianie reklam w pasie drogi bez zgody to przestępstwo. Standardowa kara to w takim przypadku 5 tysięcy złotych. “Przyczepek” pozbyli się także Marek Jurek z Prawicy Rzeczypospolitej i Tadeusz Ross z Platformy Obywatelskiej. Wszyscy najpierw otrzymywali ostrzeżenia na piśmie.

Pozostaje niesmak, gdyż kary finansowe zostaną zapłacone z pieniędzy podatników.

Dzisiejszy lokalny stołeczny dodatek do “Gazety Wyborczej” przynosi zabawnego niusa. Warszawski ZDM wespół z Policją odholował pod osłoną nocy i weekendu kilkadziesiąt mobilnych billboardów na kółkach wzbudzając tym samym panikę wśród ich właścicieli.

Ci masowo w poniedziałek rano zaczęli zgłaszać się na policję w celu zgłoszenia kradzieży. Musiało to być dosyć zabawne

Billboardy na kółkach to prawdziwa plaga nie tylko warszawskich ulic. W dzień jeżdżą po ulicach, wieczorem i nocą zaparkowane w najruchliwszych i najbardziej prestiżowych miejscach pełnią funkcję zwykłej (i obleśnej) tablicy reklamowej, a do niedawna niejasne przepisy prawa utrudniały ich usunięcie.

A jako, że jesteśmy na finale kampanii wyborczej do Europarlamentu, to ten środek reklamy jest intensywnie wykorzystywany przez upiększonych (“wylaszczonych” – słowo ostatnio wylansowane przez “Wprost”) rodzimych polityków, którym marzy się europoselska pensja i dieta.
Normalnie, poza okresem kampanijnym na mobilach lokują się przeważnie salony masaży i lokale z kobietami tańczącymi na rurach.

GW opisuje przypadek posła Pawła Poncyljusza z PiSu, ktory “ozdobił” w zeszłym tygodniu swoją twarzą i przyczepą rondo de Gaull’a (a przy okazji zdobi miejskie latarnie nielegalnymi “bieda-billboardami”) i Rafała Trzaskowskiego z PO, który swoją facjatę zaparkował pod zakazem zatrzymywania na rogu ul. Kasprzaka i al. Prymasa Tysiąclecia.

Fot. Bartosz Bobkowski / AG

No i w weekend europosłowi in spe Poncyljuszowi skasowano przyczepkę, co popchało go do pójścia na policję i zgłoszenia kradzieży, gdzie został poinformowany o całej akcji, co przekazał innym sztabom wyborczym.

Warszawski ZDM usuwa przyczepki z miejskiego pejzażu traktując je jako zajęcie pasa drogi pod nośnik reklamowy bez zezwolenia. Czyli nielegalna samowolka. Zanim billboardy na kółkach wróca do właścicieli, ci będą zmuszeni zapłacić ZDMowi pewną sumę na którą składają się opłaty za powierzchnię reklamową, czas ekspozycji i koszty przewiezienia.

Brawo.