Design miejski

Architektura nie powinna opierać się na prostym kopiowaniu pomysłów z przeszłości, natomiast powinna ona tę przeszłość w pewien swoisty sposób wyrażać. [Daniel Libeskind]

Daniel Libeskind jest architektem światowej sławy pochodzenia polsko-żydowskiego, choć w jego przypadku trzeba przyznać, że przyszła ona dość późno, bo dopiero po 50 roku życia. Zacznijmy jednak od początku. Urodził się on w Łodzi w 1946 roku w rodzinie polskich Żydów. Bardzo wcześnie wykazywał zdolności artystyczne i już jako siedmiolatek dał pokaz swoich umiejętności w grze na akordeonie na żywo w polskiej telewizji. Atmosfera dla Żydów nie była jednak wtedy w Polsce sprzyjająca i rodzina wyemigrowała do Izraela – osiedlili się w Tel Awiwie. Daniel miał w tym czasie 11 lat. Dwa lata później , w 1959, dzięki swoim zdolnościom muzycznym wyjechał do Nowego Jorku w ramach stypendium Izraelsko-Amerykańskiej Fundacji Kulturalnej. Tam młody Libeskind dalej pracował nas swoimi umiejętnościami muzycznymi, tyle tylko, że teraz zamienił akordeon na fortepian. W szczycie swoich możliwości grywał nawet koncerty w Carnegie Hall.

Po jakimś czasie zrozumiał jednak, że chociaż granie sprawia mu dużą frajdę, to tak naprawdę szuka innego środka wyrazu swojej osobowości. W taki sposób zaczęła się jego przygoda z architekturą w szkole wyższej Cooper Union w centrum Manhattanu. Zrobił również studia podyplomowe na uniwersytecie w Essex, w Anglii, uzyskując dyplom w roku 1972. Po powrocie do Nowego Jorku pracował przez krótki czas dla takich architektów jak Richard Meier i Peter Eisenman. W 1966 roku spotkał swoją przyszłą żonę i partnerkę w interesach, Ninę Lewis. Od tamtego czasu Libeskind mieszkał i pracował w takich miejscach jak Michgan, Włochy, Niemcy i Los Angeles. Większość czasu spędził jednak w USA, głównie jako nauczyciel akademicki na takich uczelniach jak University of Pensylvania, University of Kentucky i Yale University.

Po raz pierwszy na większą skalę zrobił praktyczny użytek ze swoich umiejętności, kiedy wygrał konkurs na budowę Muzeum Żydowskiego w Berlinie (ukończone w roku 1999). Po tym projekcie oraz po lawinie pozytywnych opinii w prasie, kontrakty na następne zamówienia dosłownie się posypały. Dostał zamówienie na projekt rozszerzenia Współczesnego Muzeum Żydowskiego w San Francisco, Imperial War Museum North w Manchesterze oraz Muzeum Sztuki w Denver. Obecnie trwają prace nad realizację dwóch jego dwóch ważnych pomysłów – pierwszy to budowa nowego drapacza chmur na miejscu budynków World Trade Center w Nowym Jorku, a drugi to modernizacje terenu Fiera Milano, czyli centrum targów w Mediolanie. Ponadto architekt wykonał projekt nowoczesnego wieżowca na ulicy Złotej 44 w Warszawie, jednak jego budowa jest chwilowo wstrzymana z racji problemów inwestora. Mówi się również o tym, że Libeskind ma w przyszłości pomagać w modernizacji centrum miasta w Łodzi, z której pochodzi.

Styl Daniela Libeskinda jest podobny do Stylu Franka Gehry’ego, a określa się go mianem dekonstruktywizmu. Podobnier zresztą jak sam Gehry, tak i on w młodości inspirował się pracami Franka Lloyda Wright’a. Libeskind używa wielu prostych linii oraz ostrych kształtów a jego budynki wyglądają nowocześnie.