Design miejski

Urodził się w 1937 r. w Genui. W 1964 roku ukończył architekturę na politechnice w Mediolanie, po czym, jeszcze przez 4 lata wykładał na tej samej uczelni. W międzyczasie udało mu się nawiązać współpracę z innymi architektami, takimi jak Franco Albini, Marco Zanuso, Louis Kahn i Makowsky. Razem z nimi przeprowadza serię projektów eksperymentalnych w zakresie struktur przestrzennych. Jego mentorem w tym czasie jest Jean Prouve.

Jego sława zaczęła się we Włoszech po opracowaniu kilku publikacji prasowych, a także potem za sprawą realizacji włoskiego pawilonu przemysłowego na Expo w Osace w 1969 r. Prawdziwą sławę przyniosła mu jednak współpraca z Richardem Rogersem począwszy od 1971 r. nad projektem paryskiego Centrum Pompidou. Od tamtego czasu wszystko potoczyło się bardzo szybko. Pod koniec lat 70-tych zaczął pracować razem z Peterem Rice – założyli wspólną pracownię.

W pierwszej połowie lat 80-tych Piano bardzo dużo podróżował, szczególnie po Wielkiej Brytanii i Ameryce, co też przełożyło się na jego kreatywność jako architekta. Jego styl często określa się jako high-tech, ale jak podkreśla sam Renzo Piano, nie jest to bezduszna architektura przyszłości, lecz architektura, która łączy się z nurtem myśli humanistycznej. „Kiedy pytają mnie o to, jakie będą miasta przyszłości, odpowiadam im: mam nadzieję, że będą takie jak te z przeszłości.” Idealna architektura jest więc dla niego połączeniem obu tych czasów, tak aby ze sobą dobrze współgrały.

Z jego ciekawszych dzieł można wyróżnić:

• Kensai International Airport, Osaka (1990)
• Odnowa nabrzeża, Genova (2004)
• Zentrum Paul Klee, Bern  (2006)
• The New York Times Building, New York City (2007)

Ostatnim dużym projektem jaki wzbudza ciekawość jest The Shard, wielki drapacz chmur, który ma stanąć w 2012 roku w Londynie. Renzo Piano jest laureatem wielu nagród, między innymi prestiżowej Pritzker Architecture Prize. Aktualnie mieszka w Paryżu, ale jego pracownie znajdują się również w Nowym Jorku i Genui.