Po licznych perturbacjach z właścicielami, sądami, urzędami ostateczne zakończenie budowy ma przypaść na czerwiec 2011 roku. Miejmy nadzieję, że budynek ten wzbogaci tak reprezentatywną część miasta.

Przez Kraków przewinęło się ostatnio tyle ważnych postaci świata polityki i sztuki, że warto by zastanowić się nad prezencją ulic miasta królewskiego (i papieskiego, a jakże). Problem z zalewem reklam w miejscach publicznych jest w Polsce powszechny. Już pisaliśmy o tym na blogu. Zabytkowe miasta powinny zadbać nie tylko o ograniczenie ilości reklam rzucających się w oczy turystom i mieszkańcom, ale przede wszystkim, ale także o ich poziom estetyczny.

Pstrokate szyldy i reklamy jak dzikie wino porastają krakowskie elewacje, z których wiele pilnie wymaga remontu. Plastyk miejski w dwa lata obszedł ulicę Floriańską, zachęcając właścicieli lokali do wymiany szyldów, co zaowocowało kilkoma pomniejszymi zmianami. Prężni obywatele podjęli nawet akcję społeczną liczenia szyldów i wskazywania tych najbrzydszych, a do starań przyłączyła się Gazeta Wyborcza. Tymczasem, ponieważ legalizacja szyldu trwa bardzo długo, większość jest wywieszana „na dziko”. Bez konsekwencji. Rada miejska planuje uchwalić ustawę przyznającą kredyty na odnowę elewacji tylko tym, którzy zadbają o legalne szyldy, ale trudno nie zauważyć, że większość elewacji w newralgicznym obszarze Śródmieścia już nie potrzebują remontu.

Trudno oprzeć się wrażeniu, że krakowskim władzom miejskim po prostu brakuje zdecydowania z przyczyn, których nie pojmujemy. Rajcy Bydgoszczy zabronili wywieszania szyldów z reklamami i niezgodnych z założeniami estetycznymi opracowanymi przez miejskich plastyków. Chęci, chęci potrzeba!

Jeden z najbardziej rozpoznawalnych budynków Polski – Pałac Kultury i Nauki w Warszawie istnieje już 55 lat. Postał jako „dar narodu radzieckiego dla Polski”, a jego architektem był Lew Rudniew. Ten ponad dwustumetrowy wieżowiec budowany był przez radzieckich budowniczych 1175 dni.

W styczniu 1952 roku zaczął się organizować zarząd budowy, a do stolicy przyjechały setki robotników z ZSRR. 1 maja do zaczęły działać pierwsze radzieckie koparki, a fundamenty zaczęto wylewać już w lipcu. Prace na bieżąco śledzone były przez całą Polskę – niemal codziennie ukazywały się doniesienia o postępach prac w prasie.

U roczyste otwarcie nastąpiło 22 lipca, jednak Warszawiacy nie byli zbyt entuzjastycznie nastawieni. Nie podobała się im architektura, ale przede wszystkim PKiN był symbolem obcego zniewolenia.

Do dziś zdania na temat PKiN są podzielone. Jedni chcą go zasłonić, inni są entuzjastami socjalistycznej architektury. Wszyscy jednak nadal chętnie wjeżdżają na taras widokowy, by podziwiać stolicę z góry i przychodzą na koncerty w Sali Kongresowej.

Wprowadzenie ustawy o płaceniu kartami, nie jest niestety łatwe, ponieważ w wielu placówkach trzeba by było zmieniać prawo. Na przykład w urzędach skarbowych można płacić tylko za pomocą gotówki lub przelewem bankowym. Niestety modernizacje to nie takie łatwe zadanie, wymaga bowiem licznych zmian prawnych.

Z opublikowanego na łamach Krytyki Politycznej raportu łatwo wysnuć kilka przydatnych wniosków.
Po pierwsze, wyżej wymienione kraje stosują politykę spowalniania ruchu w miastach przez przewężenia, przepisy i dodatkowe spowalniacze.
Po drugie, rowerzystom są przyznane specjalne ulice, gdzie samochodom nie wolno ich wyprzedzać.
Po trzecie, Berlin jest podzielony na sektory, między którymi nie można się przemieścić, natomiast na dwuśladzie – jak najbardziej. Aby uniknąć niepraktycznych objazdów, obywatela już wolą przesiąść się na bardziej ekologiczny środek komunikacji.
Po czwarte, progi, spowalniacze i inne “detale” są zaprojektowane z myślą o wygodzie pieszych i rowerzystów.

Widać można odnieść sukces w promocji rowerów, potrzeba tylko konsekwencji, która w polskich warunkach zostałaby zapewne nazwana zamachem na wolność osobistą.

Zważmy, że dla wielu miast redukcja liczby samochodów to kwestia życia i śmierci. Holenderskie miasta i ich wąskie, malownicze uliczki z nie zawsze idealnie stabilnymi zabytkowymi budynkami po prostu nie wytrzymałyby dużej ilości samochodów na ulicach.

Skoro możemy czerpać z doświadczeń naszych zachodnich sąsiadów, pozostaje wziąć się do dzieła, aby nasze ścieżki nie wyglądały jak na załączonym obrazku.

1)5 Wojskowy Szpital Kliniczny z Polikliniką – Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej w Krakowie, ul. Wrocławska 1-3; telefon: 12 630 81 62;
2)Wojewódzki Szpital Specjalistyczny im. Ludwika Rydygiera w Krakowie, os. Złotej Jesieni 1; telefon: 12 646 80 00;
3)Szpital Miejski Specjalistyczny im. G. Narutowicza w Krakowie, ul. Prądnicka 35-37; telefon: 12 416 24 36;
4)Zakład Opieki Zdrowotnej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w Krakowie, ul. Kronikarza Galla 25; telefon: 12 637 42 05;
5)Szpital Specjalistyczny im. Stefana Żeromskiego Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej w Krakowie, os. Na Skarpie 6; telefon: 12 644 01 44;
6)Szpital Uniwersytecki w Krakowie, ul. Kopernika 21; telefon: 12 424 82 74;
7)Uniwersytecki Szpital Dziecięcy w Krakowie, ul. Wielicka 265; telefon: 12 658 20 11. (WAŚ)

Działania bydgoskich władz zasługują na spory podziw. Chociażby na przykładzie Krakowa widać ogromny chaos i nieporządek w tej kwestii na rynku i w jego okolicach. Bardzo charakterystycznym dla strych krakowskich uliczek jest widok osób trzymających szyldy reklamowe lub mających reklamę przyczepioną na sobie. Jeszcze gorsze są ogromne billboardy przysłaniające remontowane kamienice i budynki. Na całe szczęście od pewnego czasu trwają w Krakowie przymiarki do uregulowania tej kwestii, dlatego powinniśmy mieć nadzieję, że pozostałe duże miasta z pięknymi i zabytkowymi dzielnicami pójdą tym samym śladem.

W głównym budynku, tak zwanej hali E, znajduje się hala wystawiennicza. Dawniej była to zajezdnia tramwaju konnego, dziś miejsce swoje znalazła tam stała wystawa dziejów krakowskiego drukarstwa. Przez główną bramę prowadzą do dawnej zajezdni tory. Po nich na liniach stałych, czasowych lub okazjonalnych wyruszają ku uciesze turystów, ale i mieszkańców, zabytkowe tramwaje. Kwartał św. Wawrzyńca to także miejsce organizacji licznych wydarzeń kulturalnych. Należą do nich: Sacrum – Profanum, Noc Muzeów, Dni Otwartych Drzwi Krakowskich Muzeów, Europejskie Dni Dziedzictwa Kulturowego.

Znajduje się tam także biblioteka narodowa, archiwum, sale edukacyjne, magazyny muzealiów, pracownie dokumentacji zbiorów, a także miejsca przeznaczone do rekreacji i dla interaktywnych ekspozycji plenerowych.

Jak każda zmiana w Chinach, ta także ma monstrualne konsekwencje: zanieczyszczenie miast rośnie w przerażającym tempie, nie mówiąc już o tym, że w mieście, gdzie nie starcza miejsc dla ludzi, trudno będzie o miejsca parkingowe.  Rząd Państwa Środka musiał przedsięwziąć środki zaradcze i zacząć polecać kompromis motoryzacyjny: rowery elektryczne.

Źródło: webecoist.com

Na bardzo ciekawy pomysł wykorzystania pustej, miejskiej przestrzeni wpadli architekci w Amsterdamie. Ustawili oni wielkie pudło, po wejściu do którego zwiedzający odnosi wrażenie, że znajduje się w wielkim, słonecznym lesie. Całość jest częścią projektu nazwanego Unlimited Urban Woods, która docelowo ma propagować tego typu inwestycje nie tylko w Amsterdamie.

Aby osiągnąć efekt niemal niekończącego się zielonego lasu, architekci z DUS Architects wykorzystali zaledwie jedno drzewo ustawione w samym środku konstrukcji oraz otoczyli je odpowiednio ustawionymi lustrami, które dają złudzenie przebywania w środku lasu. Jedynym mankamentem, jaki mogą spotkać zwiedzający, może być duży ścisk wewnątrz pudła oraz wrażenie ogromnego zatłoczenia lasu, gdy wewnątrz przebywa zaledwie kilka osób.

Inicjatywa, którą zrealizowano w Amsterdamie, jest bardzo ciekawym pomysłem na dostarczenie ludziom w centrach miast odrobiny, nieco niestety wyimaginowanej, kontaktu z naturą.