Przez Kraków przewinęło się ostatnio tyle ważnych postaci świata polityki i sztuki, że warto by zastanowić się nad prezencją ulic miasta królewskiego (i papieskiego, a jakże). Problem z zalewem reklam w miejscach publicznych jest w Polsce powszechny. Już pisaliśmy o tym na blogu. Zabytkowe miasta powinny zadbać nie tylko o ograniczenie ilości reklam rzucających się w oczy turystom i mieszkańcom, ale przede wszystkim, ale także o ich poziom estetyczny.

Pstrokate szyldy i reklamy jak dzikie wino porastają krakowskie elewacje, z których wiele pilnie wymaga remontu. Plastyk miejski w dwa lata obszedł ulicę Floriańską, zachęcając właścicieli lokali do wymiany szyldów, co zaowocowało kilkoma pomniejszymi zmianami. Prężni obywatele podjęli nawet akcję społeczną liczenia szyldów i wskazywania tych najbrzydszych, a do starań przyłączyła się Gazeta Wyborcza. Tymczasem, ponieważ legalizacja szyldu trwa bardzo długo, większość jest wywieszana „na dziko”. Bez konsekwencji. Rada miejska planuje uchwalić ustawę przyznającą kredyty na odnowę elewacji tylko tym, którzy zadbają o legalne szyldy, ale trudno nie zauważyć, że większość elewacji w newralgicznym obszarze Śródmieścia już nie potrzebują remontu.

Trudno oprzeć się wrażeniu, że krakowskim władzom miejskim po prostu brakuje zdecydowania z przyczyn, których nie pojmujemy. Rajcy Bydgoszczy zabronili wywieszania szyldów z reklamami i niezgodnych z założeniami estetycznymi opracowanymi przez miejskich plastyków. Chęci, chęci potrzeba!

1)5 Wojskowy Szpital Kliniczny z Polikliniką – Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej w Krakowie, ul. Wrocławska 1-3; telefon: 12 630 81 62;
2)Wojewódzki Szpital Specjalistyczny im. Ludwika Rydygiera w Krakowie, os. Złotej Jesieni 1; telefon: 12 646 80 00;
3)Szpital Miejski Specjalistyczny im. G. Narutowicza w Krakowie, ul. Prądnicka 35-37; telefon: 12 416 24 36;
4)Zakład Opieki Zdrowotnej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w Krakowie, ul. Kronikarza Galla 25; telefon: 12 637 42 05;
5)Szpital Specjalistyczny im. Stefana Żeromskiego Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej w Krakowie, os. Na Skarpie 6; telefon: 12 644 01 44;
6)Szpital Uniwersytecki w Krakowie, ul. Kopernika 21; telefon: 12 424 82 74;
7)Uniwersytecki Szpital Dziecięcy w Krakowie, ul. Wielicka 265; telefon: 12 658 20 11. (WAŚ)

W głównym budynku, tak zwanej hali E, znajduje się hala wystawiennicza. Dawniej była to zajezdnia tramwaju konnego, dziś miejsce swoje znalazła tam stała wystawa dziejów krakowskiego drukarstwa. Przez główną bramę prowadzą do dawnej zajezdni tory. Po nich na liniach stałych, czasowych lub okazjonalnych wyruszają ku uciesze turystów, ale i mieszkańców, zabytkowe tramwaje. Kwartał św. Wawrzyńca to także miejsce organizacji licznych wydarzeń kulturalnych. Należą do nich: Sacrum – Profanum, Noc Muzeów, Dni Otwartych Drzwi Krakowskich Muzeów, Europejskie Dni Dziedzictwa Kulturowego.

Znajduje się tam także biblioteka narodowa, archiwum, sale edukacyjne, magazyny muzealiów, pracownie dokumentacji zbiorów, a także miejsca przeznaczone do rekreacji i dla interaktywnych ekspozycji plenerowych.

Rzecznik prasowy Straży Miejskiej Miasta Kraków, wypowiedział słowa oburzenia, na ten temat, twierdząc iż umieszczanie napisów w miejscach nie przeznaczonych do tego typu działań to zwykły wandalizm i niszczenie mienia publicznego, co będzie surowo karane.

Od początku akcji do końca 2009 roku, strażnicy interweniowali 1289 razy w sytuacjach umieszczania napisów lub ulotek na ścianach. „Nałożono w związku z tym 895 mandatów karnych, sporządzono 55 notatek celem skierowania wniosków o ukaranie do sądu, udzielono 339 pouczeń” – mówi rzecznik prasowy straży.

Straż Miejska Miasta Kraków podkreśla, że umieszczanie ogłoszeń, ulotek, afiszów, plakatów lub graffiti, na ścianach to wykroczenie odpowiadające mandatowi 250 złotych. Poszkodowany może także ubiegać się odszkodowania od sprawcy.

W ramach programu „Czysty Kraków” wprowadzono kampanię informacyjną dla mieszkańców Krakowa, aby motywować wszystkich do reakcji na przypadki wyżej wymienionych wykroczeń.

Plac Wolnica był niegdyś częścią rynku miasta Kazimierz, który w okresie swojej świetności dorównywał wielkością samemu rynkowi krakowskiemu. Pełnił skądinąd podobne funkcje. Przede wszystkim służył jako miejsce spotkań i handlu. W tym celu przy rynku kazimierskim zbudowano ratusz, wzniesiono wagę, postrzygalnię oraz inne obiekty użyteczności publicznej.

Współcześnie po oryginalnej zabudowie rynku nie pozostał prawie żaden ślad. Jednym z wyjątków jest rzeczony właśnie ratusz. Obok kościoła Bożego Ciała jest to drugi najważniejszy element kompozycyjny przestrzeni Placu Wolnica.

Konkurs na koncepcję zagospodarowania Placu Wolnica zorganizowały Gmina Miejska Kraków oraz firma reklamowa AMS SA. Przed uczestnikami postawiono zadanie opracowania świeżej a praktycznej wizji przestrzennej i komunikacyjnej placu, zaproponowanie nowej posadzki, małej architektury, oświetlenia i zieleni. Pomysł miał również zawierać rozwiązanie kwestii dostosowania placu dla potrzeb osób niepełnosprawnych.

Zanim konkurs został ogłoszony przeprowadzono konsultacje społeczne, dotyczące oczekiwań mieszkańców Krakowa. Zorganizowano również otwartą debatę z udziałem urzędników poświęconą przyszłości placu. Wszelkie wnioski oraz postulaty jakie zostały zgłoszone w trakcie tych konsultacji, dołączono do regulaminu konkursu.

Nagrodzony projekt współgra z zastaną rzeczywistością. Posadzka zachowa swoje naturalne ukształtowanie i będzie powtarzać spadek placu. Nowa podłoga o rzucie płynnym zlikwiduje jednak nierówności posadzki i krawężniki trudne do pokonania dla osób na wózkach. Architekci z biura Lewicki-Łatak zrezygnowali także z ingerencji w wyznaczone przez użytkowników ciągi komunikacyjne. Dzięki zdjęciu satelitarnemu ustalili najpopularniejsze trasy przecinające plac po przekątnej. Planując ścieżki, wzięto pod uwagę realizację pieszo-rowerowej kładki przez Wisłę.

Na materiał z którego wykonana zostanie podłoga placu zaproponowano drewno tekowe. Surowiec ten wybrano ze względu na jego walory użytkowe oraz pamiętając o historycznym znaczeniu placu. Platforma w tej formie sięga do folkloru i tradycji tzw. dylowiny. Dla autorów projektu dylowina to „płaszczyzna spotkań i miejsce dla ludzkich aktywności − odpoczynku, czasu wolnego i zabawy, krakowski odpowiednik plateau Beaubourg czy molo w Sopocie”. Jest niczym „fizyczna postać tablicy głównej facebook’a”. Zastosowanie teczyny nawiązuje w końcu także do niegdysiejszego, lokalnego zwyczaju pokrywania drewnem ulic.

Planując wyposażenie placu, architektom przyświecała idea projektu zakorzenionego w tradycji, a jednak w nowoczesnej technologii i w zgodzie z zasadami ergonomii. W ten sposób wyjściem dla małej architektury będzie „ławka w formie ‘sterty zesztaplowanych desek’, przechodząca w szklaną latarnię, element systemu informacji wizualnej i nośnik reklamy zewnętrznej”. Siedziska i oparcia będą posiadać zróżnicowany kąt. Umożliwi to siedzącemu wybór najwygodniejszej dla siebie pozycji.

W sposób analogiczny zaprojektowane zostały stojaki na rowery oraz podstawa fontanny z rzeźbą Bronisława Chromego. Dodatkowym źródłem oświetlenia i iluminacji placu mają być lampy montowane na fasadach sąsiadujących z nim kamienic. W części południowo-zachodniej placu zostanie umieszczona makieta placu mająca służyć pomocą osobom niewidomym i niedowidzącym.

Zwycięska koncepcja wyznacza też miejsca na tymczasowe kramy imprez plenerowych. Rozstawiane będą w takt podziałów podłogi. Linie instalacji wodnej i elektrycznej znajdą się pod platformą. Architekci przewidują zachowanie niemal wszystkich spośród występujących na placu drzew. Wyrastać będą z odpowiednio przeznaczonych na ten cel przerw w posadzce.

Zespół projektowy:
autorzy: Piotr Lewicki, Kazimierz Łatak
współpraca: Karol Ciepliński, Mateusz Manecki, Michał Rokita
model komputerowy: Łukasz Kępski
wizualizacje: Rafał Barnaś
konsultacje historyczne: Barbara Zbroja

Źródło: sztuka-architektury.pl

W Sali Mehofferowskiej Domu Pod Globusem rozstrzygnięto dziewiąty finał plebiscytu Archi-Szopa na najgorszy obiekt architektoniczny roku. I po raz pierwszy w historii ten mało zaszczytny tytuł przypadł aż dwóm obiektom ex aequo. Na najwyższym stopniu podium znalazły się bowiem gmach Opery Krakowskiej oraz osiedle Zakrzówek.

Przepis na Archi-Szopę – Opera Krakowska

Ciasnota – na niewielkiej działce (59 arów) wciśniętej między starą zabudowę trudno było rozwinąć skrzydła. Powstał więc mały, ciasny, niefunkcjonalny budynek. Źle to wygląda z zewnątrz, źle jest w środku. Na wąskie korytarze na zapleczu technicznym skarżą się sami muzycy. Wąskie wyjścia z głównej sali amfiteatralnej powodują, że wielu widzów nie może zdążyć z powrotem na miejsce przed końcem przerwy.

Upór – budowa nowego gmachu wiązała się z adaptacją budynku dawnej ujeżdżalni koni. Ze względów technicznych okazało się to niemożliwe. Inwestor zdecydował więc zbudować ujeżdżalnię od podstaw. Efekt koszmarny: nowy budynek udający zabytek.

Brak parkingu – goście opery zmuszeni są do pozostawiania swoich samochodów na okolicznych ulicach lub niewielkich parkingach. Nikt nie pomyślał, aby pod budynkiem wybudować dla nich podziemny parking.

Koszty i czas – początkowo szacowano, że budowa nowej opery dla Krakowa pochłonie 15-20 mln zł. Już w 2002 roku, w dniu rozstrzygnięcia konkursu mówiono o 30 mln, natomiast po wyłonieniu wykonawcy już o 50 mln. Gmach miał stanąć w dwa lata. Trwało to jednak trzy razy dłużej. W tym czasie koszty jego budowy wzrosły do 110 mln.

Przepis na Archi-Szopę – osiedle Zakrzówek:

Ciasnota – gęsta zabudowa działki, z której inwestor starał się wydusić, ile tylko można, spowodowała, że mieszkańcy nowych bloków, po wyjściu na balkon mogą niemal podać sobie ręce. Budynki ustawiono tak blisko siebie, że przestrzeń między nimi wystarczyło zadaszyć, aby powstały klatki schodowe

Oszczędność – Niska jakość wykonania, którą próbowano zatuszować pstrokatymi elewacjami, wręcz uderza. Od patrzenia na te bloki bolą oczy.

Oba obiekty udało się spiąć klamrą arch. Mikołajowi Korneckiemu, przewodniczącemu Obywatelskiego Komitetu Ratowania Krakowa. – Kiedy architektom brakuje pomysłu, sięgają po kolory. W ten sposób chcą odwrócić uwagę od kiepskiej jakości architektury – powiedział.

Ten zarzut w równym stopniu odnieść można do obu zwycięskich obiektów – kolorowych bloczków i tęczowej opery.

źródło: kraków.gazeta.pl

Wystawa zorganizowana została z okazji 15-lecia działalności krakowskiego muzeum. Kuratorem jej jest architekt Krzysztof Ingarden. Jubileusz stał się również przesłanką do wydania książki „manggha. Historia projektu”. Znajdziemy w niej między innymi wywiad z Aratą Isozakim oraz tekst Krzysztofa Ingardena o architekturze MSiTJ Manggha.

Przypomnijmy, Arata Isozaki urodził się 23 lipca 1931 w Oicie, w południowej Japonii. Studia architektoniczne rozpoczął w 1953 roku na Uniwersytecie w Tokio, gdzie uczęszczał na wykłady m.in. samego Kenzō Tange. W 1961 roku Isozaki otrzymał tytuł doktora. Do 1963, czyli do roku w którym otworzył własne biuro projektowe, był pracownikiem Tange.

Isozaki był głównym autorem otwartego w 1994 roku Muzeum Manggha. Nad projektem pracował wraz z krakowskimi architektami – Krzysztofem Ingardenem, Jackiem Ewy (Ingarden & Ewy Architekci) i biurem JET Atelier.

W listopadzie 2007 autorem zwycięskiej koncepcji na nowe Centrum Kongresowe w Krakowie, które zlokalizowane będzie tuż obok budynku MSiTJ okazała się pracownia Ingarden & Ewy Architekci. Konsultantem projektu był sam Isozaki.

zdjęcie: architektura.muratorplus.pl

Bonarka City Center to 91 tys. m kw. powierzchni użytkowej (234 tys. m kw. całkowitej), w obrębie której znajduje się 270 sklepów, prawie 30 restauracji i kawiarni, Cinema City z 20 salami (a także automatem do kupowania biletów i specjalnymi salami dla VIPów), a dla właścicieli samochodów – parking na 3200 bezpłatnych miejsc. Jednocześnie może w niej przebywać 100 tys. ludzi. Odwiedzający mogą przechadzać się po alejkach zaprojektowanych z myślą o „mieście w budynku”, a do tego podziwiać prawdziwe palmy zdobiące przestronne hale. Bonarka jest ogromna, jednak łatwo jest się po niej poruszać. Dobrą orientację zapewniają charakterystyczne zaułki i obiekty takie jak plac Pod Zegarem. Wszystko doskonale przyświeca idei, iż Bonarka ma być nie tylko galerią handlową, ale również przyjaznym miejscem spotkań ludzi.

Centrum powstało w miejscu dawnej Fabryki Cementu, która w 1948 roku została przekształcona w Państwową Fabrykę Supertomasyny. Funkcjonowała ona do 2003 pod zmienioną później nazwą Zakłady Chemiczne „Bonarka”. Aby mogła w ich miejscu powstać galeria, należało najpierw usunąć wszystkie istniejące obiekty przemysłowe, zlikwidować szkodliwe substancje powstałe w procesach produkcji, wybudować zupełnie nowy węzeł komunikacyjny, rozbudować sieć wodno-kanalizacyjną. W Krakowie nie było jeszcze przebudowy na tak wielką skalę. Łączny koszt robót zamknął się ostatecznie w ponad 16,1 mln euro. Prezydent Krakowa, Jacek Majchrowski, podkreśla, że sukces powstania Bonarki jest tym większy, iż jej budowa nie została przerwana nawet w trakcie kryzysu.

Analitycy są pewni, że powstanie kolejnego, tak ogromnego obiektu handlowego w Krakowie nie zagrozi gospodarce miasta. Ponadto, Bonarka oferuje 5 tys. nowych miejsc pracy. W samym Auchanie zatrudnienie znajdzie 500 osób.

Głosy podziwu, ale i zazdrości, już zaczynają pojawiać się zza granicy, ale przyjdzie się okazać, jaką popularnością będzie cieszyć się Bonarka wśród rdzennych mieszkańców Krakowa.